Drugi artykuł z cyklu poświęconego elementom założenia dworsko-parkowego w Dylewie ma na celu opisanie dziejów i planów rozbudowy pałacu. Pochodzący z lat 50. XIX w. budynek został rozbudowany w początkach XX w. z inicjatywy ówczesnego właściciela, kolekcjonera dzieł sztuki Franza Rose. Śmierć inwestora w 1912 r. przerwała prace budowlane, a pierwotna dokumentacja projektowa prawdopodobnie spłonęła w pożarze w 1945 r. Do czasów obecnych przetrwały jedynie zniekształcone ryzality boczne. Badania przeprowadzone w 2002 r. przez zespół archeologów w zawalonych piwnicach centralnej części dworu zaowocowały m. in. odkryciem destruktów rzeźb cenionego włoskiego twórcy Adolfo Wildta, wchodzących w skład dawnej kolekcji.

Artykuł służy zaprezentowaniu sporządzonej dokumentacji inwentaryzacyjnej i rezultatów badań nad przekształceniami obiektu oraz przeanalizowaniu hipotezy polegającej na założeniu, że stan sprzed 1945 r. nie stanowił zamierzonej formy docelowej, a na podstawie pomiarów i badań jest możliwe stosunkowo wierne zrekonstruowanie zarówno wyglądu z okresu międzywojennego jak i niezrealizowanej, ostatecznej wizji architektonicznej pałacu. Prześledzono również ewentualne związki finalnego kształtu rezydencji z ideami zyskującymi na znaczeniu w Niemczech w początkach XX w.

Dzięki zestawieniu danych pomiarowych z fotografiami i rysunkami archiwalnymi zrekonstruowano wygląd dworu sprzed spalenia. Autorzy dotarli do oryginalnych planów architektonicznych galerii sztuki z 1910 r. przechowywanych w archiwach Vorarlberg Museum w Bregencji i na tej podstawie stworzyli cyfrowy model pawilonu. W wyniku przeprowadzonej analizy porównawczej wybranych dworów i pałaców na terenach Prus Wschodnich oraz badań innych projektów architekta - autora przebudowy zrekonstruowano hipotetyczną, docelową formę rezydencji. Na bazie badań i rekonstrukcji sporządzono zestawienie kolejnych faz budowlanych.

Przeprowadzone pomiary i badania rozszerzyły rozumienie roli pałacu jako głównej dominanty docelowego układu przestrzennego majątku. Uzupełniono luki w wiedzy dotyczącej projektantów – autorów rozbudowy. Odtworzono kształt budynku sprzed pożaru w 1945 r. Przedstawiono również wiarygodną formę rozbudowy i nadbudowy pałacu, inwestycji nieukończonej, zarzuconej w 1912 r. po śmierci inwestora, realizacji dającej szansę na przekształcenie prowincjonalnego dworu w ośrodek znaczący dla kultury europejskiej. Dokonano analizy rekonstrukcji pałacu na tle tendencji zachodzących w tym okresie na obszarze niemieckiego kręgu kulturowego oraz wyjaśniono przyczynę uderzającego braku spójności stylistycznej, widocznego w docelowej architekturze rezydencji. Wyniki badań zdecydowanie wykroczyły poza wczesne oczekiwania autorów, potwierdzając postawione tezy w stopniu większym, niż było to pierwotnie spodziewane.